«دومینو» فیلمی جدید از امیررحیمی

رویا مردانی

با رویکرد مستند-روایی که به نویسندگی بنیامین لچینانی به چرخهٔ تاریخی شکل‌گیری و فروپاشی هویت شهری اصفهان می‌پردازد. ایدهٔ مرکزی فیلم بر این باور استوار است که هر شکوهی از یک نقطهٔ آغاز کوچک زاده می‌شود و هر فروپاشی نیز به‌واسطهٔ مجموعه‌ای از انتخاب‌های تدریجی شکل می‌گیرد. این فیلم با تکیه بر تصویرسازی قدرتمند و نمادپردازی بصری، رابطهٔ انسان با میراث فرهنگی، محیط‌زیست و حافظهٔ جمعی را بازخوانی می‌کند.

اصفهان به‌عنوان یکی از کانون‌های فرهنگی و هنری ایران، برآمده از قرن‌ها تلاش نسل‌های مختلف سازندگان، هنرمندان، حاکمان، معماران و مردم بوده است. شکوه این شهر نه حاصل یک تصمیم یا یک شخص، بلکه نتیجهٔ توالی انتخاب‌های کوچک اما پیوسته بوده است؛ همانند ردیف منظم دومینوهایی که با دقت کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند. اما همین ساختار در برابر بی‌توجهی، بهره‌کشی غیراصولی از منابع طبیعی، خشکسالی و تغییرات اجتماعی به همان اندازه آسیب‌پذیر است.
فیلم دومینو تلاش می‌کند این سیر تولد تا تهدید را در یک بیان دیداری شاعرانه به تصویر بکشد.
هر افتادن یک دومینو نماد بروز یک بحران است. و به خشک‌شدن زاینده‌رود، فرونشست زمین، تخریب کالبدی بافت تاریخی و کمرنگ‌شدن روح جمعی و خاطرهٔ مشترک اشاره می شود.
این بخش نه برای سرزنش یا بیان مستقیم بحران، بلکه برای نشان‌دادن پیوستگی تصمیمات انسانی و نتایج آن‌ها طراحی شده است.
«دومینو» تنها روایت گذشته و حال نیست؛ بلکه پرسشی دربارهٔ آینده است:
ما اکنون در کجای این زنجیره ایستاده‌ایم؟

فیلم بر سه مفهوم کلیدی تکیه دارد: مسئولیت تاریخی، پیامدهای انتخاب‌های کوچک، امکان بازیابی.

«دومینو» فیلمی تأمل‌برانگیز است که تلاش می‌کند مخاطب را از جایگاه تماشاگر خارج کرده و او را در جایگاه کنشگر آینده قرار دهد. این اثر نه صرفاً روایتگر اندوه فروپاشی است و نه به امیدی شعاری متوسل می‌شود؛ بلکه راهی میانه و انسانی پیشنهاد می‌کند.
اگر شکوه یک شهر از یک حرکت کوچک آغاز شد، احیای آن نیز می‌تواند دوباره از همان نقطه آغاز شود.
این اثر به نویسندگی بنیامین لچینانی و کارگردانی امیر رحیمی در مرحله فیلمبرداری است.

Print