کم لطفی مسئولان برای نگاه به معلولان

 

که ، سالی یک بار، آن هم به منظور حضور در نشستی، فقط برای بودن.

 

 

 

 

 

این نشست، صمیمانه بین اعضای نابینایان و اصحاب اهل قلم برگزار گردیده جلسه ایی که تنها درد دلی بود بابت سالها بی مهری، در مقابل آسیب پذیر ترین قشر جامعه که معلولان هستند.

 

 

 

 

 

 

 

 

نیک زاد، مدیر عامل انجمن نابینایان اصفهان، که خود روشنی دل ( نابینا) تحصیل کرده ایی است  به بررسی نگاه به معلولان در این چند سال پرداخت.

 

 

 

 

 

 

 

 

شاید در انتظار خود، جمعی از جوانانی را می دید که، منتظر و چشم براه بودندتا دستی توانا به مشکلاتشان پایان دهد و قلمی شوند، برای گفتن حقیقت آشکار و، بر روی برگ سفید یادگاری زیبایی بزند تا همیشه در ذهنها و خاطره بمانند.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نیک زاد بیان کرد :

مشکلات ما امروز دیروز نیست ۳۰ و ۴۰ سال است این مشکلات هستند و ما انتظار بر طرف شدن آن را داریم.

مشکلاتی که از ۲۰ سال بعد از انقلاب درموسسه شبانه روزی ۷ تیربرای پسران نابینا و، پشت بیمارستان عیسی بن مریم برای دختران نابینا که بعدها تصمیم گرفته شد این مرکز تعطیل شوند.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

مدیر عامل افزود :

 

اداره معلولان، حاکمیتی است و در سال ۸۰ مراکز آموزشی توانبخشی در اصفهان تائید شد.

پرونده معلولان زیر نظر بهزیستی بود تا زمانی که به مراکز مثبت زندگی داده شد و این بود که این مراکز در واقعیت تبدیل به زندگی منفی شدند.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

وی در توضیح جمله بالا ادامه داد:

نداشتن افراد متخصص برای رفع و مشکلات معلولان مشکلات را بیشتر از قبل کرد.

 

و در نهایت با اختلاف بین مجتمع ابا بصیر و دولت بر سر جانشینی و انتخاب مدیر عامل باعث تعطیلی این مرکز و آوارگی معلولان داخل اصفهان و شهرستان‌های خارج استان هم شد.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نیک زاد در مورد بیان راه حل افزود :

 

باید مسئولان دوباره این مراکز باز گشایی کنند و بودجه در اختیار این گروها قرار دهند چون بدون بودجه هیچ خدمت وظیفه ایی انجام نخواهد شد.

 

 

 

 

 

 

 

 

وی در مورد وضعیت معلولان برای خدمات شهری اشاره کرد :

 

 

 

-مناسب سازی ناوگان شهری و غیر شهری مشابه اتوبوس‌رانی و مترو.

 

 

 

 

 

-نیم بها کردن بلیط قطار شهری برای معلولان.

 

 

 

-بیمه شدن معلولان.

 

 

-موارد کاری معلولان.

 

 

و کمک به ایجاد اشتغالی دائم یا وارد کردن محصولات نابینایان به مراکز دولتی.

 

 

 

– دادن تسهیلات به کارگاه‌های معلولان.

 

 

 

 

 

حالا نظر با شما مسؤلانی است که می توانید تکلیف این قشر را بعد از ۴۰ سال تعین کنید که یا محکم بر سر کار باشندو بمانند یا دستی ناتوان و بار اضافه بر جامعه.

 

 

 

 

رویا مردانی خبر نگار از اصفهان /،.

Print