همشهریان عزیز، اساتید ارجمند، مدعوین گرامی، خانم ها و آقایان سلام و نوروز بر شما خجسته باد.
خداوند بزرگ را شاکر و رفیق بی ریا جاوید قبادی عزیز و دوستان و همکارانش را سپاسگزارم که فرصتی فراهم کرده اند برای تقدیر و بزرگداشت یکی از نمونه ترین، با دانش ترین و در عین حال خاکی ترین و مردمی ترین معلم های نسل من و ما، استاد موسوی گرانمایه و متاسفم که نیستم برای عرض ادب و دست بوسی و از همین طریق خدمت ایشان عرض می کنم که؛
آقا اجازه، سلام.
دوستان عزیز، باشندگان در این ضیافت تقدیر؛ ما در زادگاه عزیزمان، مسجد سلیمان نسل خوش شانسی بودیم از این بابت که اگر خیلی چیزها نداشتیم، معلمان نمونه، باسواد و فرهیخته ای داشتیم که بیش از هرچیز به ما «فکر کردن» را آموختند.
ما در مسجدسلیمان نسل خوش شانسی بودیم که در جغرافیای محرومیت و محدودیت و فقر مادی، از ثروتی به بزرگی و زایندگی دانش و تعلیم و تربیت معلمانی همچون سید اکبر موسوی بهره مند بودیم که برای آموختن از آنها الزاما حتی لازم نبود شاگرد ساعات کلاس درسشان باشیم، چون آنها معلمان و آموزگاران تمام وقت ما در مدرسه، محله، مراسم عروسی و عزا و یگانه خیابان شهرمان بودند و ما دلخوش به روبرو شدن و گفتن «آقا اجازه سلام» و آموختن از ایشان!
گاه از راه رفتن و ابهت و سکوت و گاه از خندیدن و صمیمیت نگاهی که به ما جرأت و جسارت می بخشید.
آموختن از عمق نگاه نافذ کاووس غولی گله، آموختن از نکته سنجی حسین دیناروند، آموختن از تبسم شیرین علی محمد بهرامی و آموختن از کلام شیوای سید اکبر موسوی
آموختن از آقاهایمان که برای آموختن از ایشان لازم نبود حتما شاگرد کلاسشان باشیم.
حضار گرامی، خانم ها و آقایان ما نسل خوش شانسی بودیم که معلمانمان قبل از تعلیم، دغدغه تربیت مان را داشتند و شیطنت ها و کله شقی ها و جوش نوجوانی و غرور بلوغ و جوانی مان را همچون پدر و مادر واقعی و انصافا گاه بیشتر از آنان تحمل کردند و به ما آموختند تا در «مدار» و بر«قرار» باشیم. در مدار «پیشرفت» و بر قرار «انسانیت».
ما نسل خوش شانسی بودیم که آموزگارانی همچون استاد موسوی داشتیم که جامعه را فراتر از شهرمان به ما شناساند تا «جامعه شناسی» را برای شناخت دنیایی بزرگتر از محل خود بیاموزیم.
خداوند بزرگ را شاکر و سپاسگزارم که به همت جاوید قبادی عزیز، علی دهباشی دیارم و همکارانش و مسئولین و مدیران فرهنگی زادگاه عزیزمان مسجدسلیمان، مجالی فراهم است تا در طلیعه بهار شوق انگیز هم نسلان من از راه دور و نزدیک شوق تقدیر از یکی از معلمان خود را داشته باشند و شکر مضاعف از اینکه این تقدیر در زمان حیات یک معلم نمونه، استاد موسوی عزیز که عمر با عزتش دراز باد اتفاق می افتد.
پروردگار بزرگ همه معلمان سخت کوش سرزمین مان ایران و زادگاه عزیرمان مسجدسلیمان را سلامت بدارد و روح همه معلمان و اساتید درگذشته مسجدسلیمانی نیز که بی تردید ناظر این رویداد فرهنگی بزرگ هستند، شاد و قرین رحمت باد.
استاد موسوی عزیز، تقدیر و قدردانی من و هم نسلانم را پذیرا باشید و نبودنمان را به بودن عزیزان حاضر ببخشید.
زنده باد MIS عزیز، به امید سلامتی و طول عمر با عزت برای همه فرهنگ مداران و هنرمندان MIS و آمرزش و شادی ارواح درگذشتگان
ارادتمند همگی
فرشید خدادادیان
بچه ی مسجدسلیمان